Kamienica Polska

Kamienica to pierwotna nazwa kuźnicy, która dała początek wsi (w 1668r. w części należącej do Błeszyńskich mieszkało czterech kmieci, których nazwisk nie znamy). Nazwa na charakter "mówiący", dotyczy bądź ukształtowania terenu, bądź podłoża po jakim płynęła rzeka Kamienica vel. Kamieniczka. Niewykluczone, że w swym dolnym odcinku Kamieniczka płynęła po wychodniach rudy. Należy przyjąć, że w nazwie uwieczniony został element dawnego pejzażu. "Kamienica" to dawne określenie kamienistego pola, ale także nazwa rzeki o kamienistym dnie. U źródeł Kamieniczki znajduje się Kamienica Śląska, u ujścia do Warty Kamienica Polska. Najstarsza część wsi, u ujścia Kamieniczki do Warty to Klepaczka. Nazwę zawdzięcza określeniu klepać czyli kuć żelazo. W 1433r. król Władysław Jagiełło potwierdził Krystynowi z Koziegłów (młodszemu), kasztelanowi sądeckiemu prawa do sadzawek u ujścia Kamieniczki. Tu rozwinęła się działalność kuźnicza. Powstały na pokuźniczym terenie folwark odziedziczył nazwę. Pozostawał w rękach Błeszyńskich. W połowie XVIII w. właścicielem został Ignacy Wędrychowski. W 1797r. sprzedał folwark córce Antoninie i jej drugiemu mężowi, Florianowi Sadowskiemu. Przybyli do Kamienicy Polskiej w 1818r. koloniści część folwarku odstąpili Janowi Bendzie (stąd nazwa Bendowizna, na Bendowiznie), który z kolei wydzierżawił go w 1823r. Pacyfikowi Bogusławskiemu. Na Klepaczce znajdował się dwór wraz z zabudowaniami, z młynem, foluszem, cegielnią, olejarnią i farbiarnią. Klepaczka to zwyczajowa wśród dawnych mieszkańców wsi nazwa fabryczki tektury i papieru pakowego, którą w 1873r. założył przybyły z Soczewki pod Warszawą Andreas Heinrich Kleber, przedstawiciel szwajcarskiej rodziny fabrykantów, urodzony w Neuchatel. Od jego nazwiska tę część wsi zwano Klebrowizną. Kolejnym dzierżawcą był naturalizowany Francuz, kupiec z Nowej Częstochowy, Józef Maszadro. Po Kleberze fabrykę przejął Belg Józef Dechaine, ożeniony z córką Kazimierza Giedryka- Celiną. W latach 30-ych XXw. zakład znajdował się w rękach Hasfeldów, do których należała także fabryczka w Masłońskiem (dawniej: Masłoński Piec). Dyrektorem i administratorem był Bolesław Fazan. W czasie okupacji Niemcy zwozili do Klepaczki na przemiał księgozbiory z polskich bibliotek. Pracownicy z narażeniem życia ratowali niektóre egzemplarze. Bolesław Fazan przymykał oko na ten proceder. Sam przechowywał, w tajemnicy przed Niemcami, zamurowany na terenie zakładu samochód osobowy. Po wojnie fabryka została znacjonalizowana (po uprzednim wytoczeniu procesu politycznego właścicielowi Zdzisławowi Hasfeldowi) i włączona do Myszkowskich Zakładów Papierniczych. produkowano tu różne gatunki preszpanu. W fabryce pracowało wielu mieszkańców Kamienicy. Zakład zlikwidowano po 1989r. Teren przeszedł w ręce prywatne.

Akt sprzedaży-kupna Kamienicy Polskiej

sporządzony został 19 marca 1818r. w kancelarii notariusza publicznego Józefa Leśniewskiego w Częstochowie przy ul. Targowej 83. Małżokowie Antonina i Florian Sadowscy zawarli wieczysty kontrakt z grupą kolonistów (okupników). W akcie znajduje się 56 nazwisk. Osadników reprezentowali: Joseph Jekell, Franz Folkmir, Joseph Leder i Anton Weichdinger. Tożsamość osób wymienionych w kontrakcie zaświadczyli dwaj kupcy z Częstochowy: Saul Landau oraz Jakub Landau. Świadkami byli: Antoni Cichocki oraz Ksawery Świerczyński, obywatele miasta Częstochowy. Kontrakt ustalał warunki spłaty za nabytą ziemię. Koloniści wypłacili Sadowskim w gotówce 18 tys. zł, resztę (110 tys. zł wraz z sześcioprocentowymi odsetkami) zobowiązali się spłacić w ratach w ciągu pięciu lat, tzn. do dnia 19 marca 1823r.). Na spłatę długu koloniści zaciągnęli kredyt w Banku Królestwa Polskiego. W tym samym 1818r. do grupy okupników dokoptowanych zostało jeszcze 11 osób. Ich nazwiska znajdują się w aktach notarialnych Częstochowy.